Tuż za rogiem

Żeby nie było, że mnie tu nie ma - jestem, żyję :) Chwilowo mamy mały bałagan w Stacji z powodu rozpakowywania wszystkich dóbr, które przyjechały z nami. Rozlokowywanie po magazynach, rozpakowywanie, porządkowanie...
Ale w wolnej chwili udało mi się pstryknąć takie oto wspaniałe zwierzaki :)

Pierwszy dzień w nowym świecie

Dotarliśmy!! Najdłuższy tydzień w moim życiu na tym statku!! Ale udało mi się przeżyć i pokonać podstępną chorobę morską przy pomocy Torecanu i czegoś o nazwie Avomine.
Załapałam się na pierwszy ponton ze statku, niemal całowałam ziemię po wyjściu. Zeszłam na ląd - suchy, ale niestety fala mnie dogoniła więc nalało się przez butki od góry. A kolejne buty dopiero gdzieś w beczce. Przywitano nas pięknym transparentem oraz chlebem i solą :) I od razu poznałam moich nowych podopiecznych - Ragnę i Brzydala.
Okolice stacji i sama stacja wyglądają zupełnie inaczej niż mi się wydawało. Dostałam pokój bliziutko mojego pokoju meteo, więc do pracy będzie blisko.
Do wieczora rozładowywaliśmy statek. Ja nie wiem jak to się tam wszystko mieściło. A Wit mówi, że to nie koniec, bo we wrześniu czeka nas powtórka... Dziesiątki palet, paczek z mrożonkami i innych, które trzeba było jakoś logicznie poustawiać w magazynie. Wszyscy do roboty - zmęczenie czy nie - trzeba robi c, bo samo się nie zrobi. Wieczorem kto na siłach - uczestniczył w biesiadzie. Niektórych spotkałam jeszcze o 5:30 rano :)
Noc była bardzo krótka i jakoś będzie trzeba te trzy doby odespać. Teraz - czas na aklimatyzację, a za kilka dni rozpoczynam nową pracę :)
Myślcie o nas ciepło ;)

Kolejne dni na statku

Nuda, nic się nie dzieje... woda, woda, woda. Czasami jakiś statek na horyzoncie. Buja podobno nie za mocno, ale na tyle wystarczająco, że nie ruszam się z łóżka bez potrzeby.
W nocy z 30.06/1.07 buja tak dobrze, że zaczynam wspominać meblościankę mojej siostry, która to meblościanka do zamykania łóżka miała specjalne pasy trzymające pościel.
Rano morze nieco się uspokaja i dzień mija bez większych stresów. Z atrakcji dziś był wykład o łowiectwie - sporo nowych wiadomości. O 15 podobno widać było 2 wieloryby. Woda za burtą ma już zupełnie inny kolor niż ta w Bałtyku. Dziś w nocy 1/2 ostatni raz zajdzie słońce - będzie to miało miejsce około 3 nad ranem. O 2 w nocy mamy mijać platformy wiertnicze, ale chyba nie będę się zrywać żeby łapać zasięg telefonu. Jutro po 14 powinniśmy już być za kołem i później już tylko ostatnia prosta trwająca jakieś dwa dni.

2.07 o godzinie 10:26 przekraczamy koło - 66° 33.270 N - tak daleko na północ jeszcze nie byłam. Przy obiedzie dziś zachwyt - ogórkowa i gołąbki. Bujamy się nieźle na boki, więc nie da się nalać więcej niż 2 chochelki. O 16:30 w ramach umilania sobie czasu idziemy zwiedzać sterownię i silnik. Dowiadujemy się, że pali 4,5 tony na dobę czegoś, co nazywa się marine oil i jest lżejsze od diesla. Następnie zwiedzamy na dziobie odsalarkę osmotyczną i oczyszczalnię ścieków. Oblałam się zimnym potem kiedy stojąc obok tego usłyszałam huk i trzask - wiadomo, ktoś wyżej spuścił wodę a ja już miałam wizję bardziej tragiczną. Planowane wejście do Hornsundu - piątek, 4.07, 22:00. Zobaczymy jak szybko uda mi się udostępnić historię rejsu :)

3.07 był bardzo długim dniem z dość mocnym bujaniem. Nie da się spać zupełnie!

4.07 - nareszcie widzimy Spitsbergen! Emocje nie pozwalają spać, oglądamy Orki, jest cudnie. Szkoda tylko, że pogoda nie dopisuje. O 1:30 docieramy do Hornsundu i zaczyna się zabawa w rozpakowywanie statku...

Dzień trzeci

Budzę się rano i co widzę za oknem? Stację benzynową! Jesteśmy na wysokości Skagen i o ósmej z minutami zaczynamy bunkrowanie paliwa. Cała operacja trwa 4 godziny, w czasie których pobieramy 180 ton Marine Oil. 

Wypływamy w czasie obiadu. Po obiedzie Michał Łuszczuk prowadzi wykład o polityce w Arktyce - niestety na dziobie i przy dobrym bujaniu - podstępna choroba morska zaczyna nam przeszkadzać. Liczymy na powtórkę wykładu :)

Drugi dzień na statku

Kolejna spokojna noc za nami. Dzień zapowiada się słonecznie i taki tez jest, w związku z czym uprawiamy "horyzonting", czyli leżenie na klapie ładowni i gapienie się w horyzont :) Pierwsze emocje opadają, czas zaczyna się nieco dłużyć. O 13 na statku rozlega się alarm! Próbny, ale jednak wskakujemy w ciepłe ciuchy, zabieramy pasy ratunkowe i pędzimy do swoich szalup. Tam następuje krótkie objaśnienie jak to wszystko powinno się odbywać. Kilka chwil później następuje alarm pożarowy. Po południu udaje się złapać sygnał telewizyjny - oglądamy mecz. Wieczorem w morzu pojawiają się meduzy!! Dużo meduz! W międzyczasie wyprzedziła nas spory wycieczkowiec, mijamy lotnisko w Kopenhadze, morskie farmy wiatrowe, a także most łączący Szwecję z Danią i zamek Hamleta. Na koniec dnia żegna nas piękny zachód słońca!!

Po pierwszej nocy

Noc minęła bardzo spokojnie pomimo wszelkich dźwięków jakie wydaje statek. Nad ranem zaczęło trochę bujać, ale i tak podobno najlepsze dopiero przed nami. Po przebudzeniu moją pierwsza myślą było, że ktoś nie wyłączył wirowania w pralce - silnik statku wydaje dokładnie taki sam dźwięk! Ruszyłam na mostek żeby zobaczyć to wielkie nic dookoła - w zasadzie takie większe Śniardwy :)

I nagle zaatakowały mnie sms - pełny zasięg duńskiej sieci!! O 7:30 śniadanie. Kapitan stwierdza, że buja za słabo skoro wszystkim dopisują apetyty. Ale twierdzi, że od niedzieli nam przejdzie :) Posiłki są tutaj prawie jak w szpitalu - oczywiście nie mam na myśli jakości, bo tej nie można nic zarzucić. Za to godziny bardzo szpitalne - 7:30, 11:30 i 17:30. Przy śniadaniu zebrało nam się na opowieści jak to w różnych krajach wyglądają pogrzeby - bardzo smakowity temat o poranku. Dziś w godzinach popołudniowych będzie podobno widać kawałek lądu...

Płyniemy !

Kilka minu po godzinie piętnastej pożegnaliśmy port w Gdyni i ruszyliśmy. Ahoj przygodo!
Teraz mamy tydzień na odrobinę nostalgii, wspólne rozmowy i przemyślenia. I czekanie, odliczanie dni. Oglądamy polskie plaże z innej strony niż zwykle. Czekam na swój pierwszy zachód słońca na morzu. I na moment kiedy wokoło będzie tylko woda. Szkoda, że przez cały czas towarzyszy nam dźwięk silnika i innych sprzętów - nie ma przez ro tak uroczego chlupotania jak na żaglówce. Polskie wybrzeże pomalutku się oddala, a wraz z nim zasięg telefonu. W związku z tym kolejny post będzie już z Hornsundu. A wraz z nim zdjęcia z wypłynięcia. Trzymajcie kciuki aby podstępnie czająca się choroba morska nas nie dopadła...