Prawdziwe oblicze

   Piękne lato na Spitsbergenie zachwyciło wszystkich. Ponad 3 tygodnie całkiem ładnej, a czasem nawet przepięknej pogody rozpieszczało polarników. Ale wszystko co dobre - szybko się kończy. Szczególnie tutaj :D I tak od wczoraj przyszła zapowiadana zmiana pogody. Wieje, wieje i wiać będzie z każdą chwilą bardziej. Ale dzięki temu mamy wspaniałe widoki! I dało się porządnie puszczać latawce!
   Dla odmiany jutro miał się odbyć pierwszy Hornsundzki Triathlon. Tak, tak - dobrze czytacie - triathlon na końcu świata! Niesiona falą radości po starcie w Triathlon Energy postanowiłam i tutaj zadziałać w tym temacie. A okazało się, że kompanów do realizacji pomysłu jest moc! Niestety pogoda skutecznie pokrzyżowała nam plany i triathlon przełożyliśmy na kolejną sobotę. Na pocieszenie jutro rozegramy turniej tenisa stołowego.
   Poniżej kilka zdjęć z ostatnich pięknych dwóch dni z niesamowitą pogodą:

Sierpień - już wiadomo czego brakuje

    O tak - już powoli wiem czego nie zabrałam lub co mogłam zabrać. Brakuje w zasadzie tylko głupot, ale jakże przydatnych. Myślę nad tym co mi się przyda na dłuuuugie zimowe wieczory. Bo w zasadzie teraz (w sensie w sierpniu), jest okazja tanio to tutaj przywieźć, ponieważ na początku września przypływa do nas z Gdyni z zaopatrzeniem nasz Horyzont! Później na początku grudnia i w marcu przylatuje do nas helikopter, który przywozi pocztę - więc wtedy jakieś zachcianki też przyjdą. Pamiętać jednak należy, że helikopter leci do nas na początku grudnia, poczta idzie około tygodnia lub dłużej, więc bywa tak, że kartki bożonarodzeniowe dostajemy w marcu :D

   Gdyby ktoś chciał coś do nas wysłać w najbliższym czasie, to najlepiej na adres:

NAVIGA Krzysztof Makowski Sp. z.o.o.

Ul. Antoniego Hryniewickiego 10/63

81-603 Gdynia

Taka paczka musi być dodatkowo opisana gdzie i do kogo ma iść - duży napis najlepiej po obu stronach paczki żeby zapakowali do właściwej palety. Czyli wysyłając do mnie na paczce piszemy: 

HORNSUND

JOANNA PERCHALUK (lub imię i nazwisko innej osoby)

   I taką paczkę wysyłamy pod podany wyżej adres biura firmy, która pakuje nasz statek.

   Natomiast od września wszelkie listy, paczki itp wysyłamy na następujący adres:

Joanna Perchaluk

Polish Polar Station Hornsund

9170 Longyearbyen, Svalbard

Norway.

   Taki list czy paczka trafia na pocztę w Longyearbyen i tam spokojnie czeka aż ktoś się po nią zgłosi. Na przykład załoga śmigłowca, który będzie do nas leciał, albo załoga jachtu czy kierowca skutera, który wiosną będzie do nas jechał. Poczta nie dociera do nas często, ale jak już dotrze, to na Stacji jest ogrooomna radość. Normalnie święta kilka razy w roku! Ale pierwsze paczki dopiero statkiem we wrześniu, więc jeszcze chwilę poczekamy.

   A tymczasem kilka dzisiejszych widoków:

Polar Row - o wioślarzach, którzy dotarli na Spitsbergen

   Tak, tak - to nie żart. Oni naprawdę przypłynęli do nas wiosłując! Wiosłowali dzień i noc przez 7 dni. Na zmiany oczywiście - trzech panów wiosłowało, a dwóch w tym czasie odpoczywało. Panowie w różnym wieku, z różnych zakątków świata. Nawet Polak się trafił. A konkretnie:

- Fiann Paul (Islandia, ale nurodzony w Polsce),

- Tathagata Roy (Indie),

- Jeff Willis (Wlk. Brytania),

-  Carlo Facchino (USA),

- Tor Wigum (Norwegia).

   Panowie nie dość, że przywiosłowali, to pobili kilka rekordów Guinessa:

- pierwsi, którzy przepłyną wiosłując otwarte wody Oceanu Arktycznego z południa na północ,

- osiągną największą prędkość łodzią wiosłową w Arktyce,
- dotrą łodzią wiosłową do najdalej położonego na północ równoleżnika,
- będą pierwszymi, którzy przewiosłują otwarte wody Arktyki z południa na północ i z północy na południe,
- oraz będą najliczniejszą załogą wioślarską w Arktyce.

Udało się! Co więcej - rekord prędkości, który dotychczas wynosił 0,9 węzła/h został przez panów wyśrubowany do... 2,4 węzła/h!

   Załoga po krótkiej wizycie na Stacji ruszała dalej do Longyearbyen, gdzie wymieni się część załogi. Między innymi na pokład wsiada Alex Gregory - wioślarz, podwójny złoty medalista olimpijski (z Londynu i Rio) i czterokrotny mistrz świata. A po co wsiada? Bo panowie nie kończą rejsu tylko płyną dalej - na Islandię :)

   Trzymajcie kciuki i podglądajcie trasę załogi:

https://www.polarrow.com/

https://share.garmin.com/PolarRow

Rowerem po Arktyce?

   Owszem - rowerem po Arktyce. Niby czemu nie! Łatwe to nie było, ale udało mi się tutaj dotaszczyć mój rowerek wraz z trenażerem. Oczywiście celem przygotowań do kolejnych triatlonowych wyzwań. A skoro już tutaj był, to musiała być wycieczka w teren. Przejechać udało mi się całe 200 m - reszta to mozolne gramolenie się po kamieniach, błocie i wodzie żeby dotrzeć w ładne miejsce. W czasie drogi spotkaliśmy sporą grupę turystów. Pewnie obiecali im dzicz, niedźwiedzie a nie rowery :D No cóż - ich miny pozostaną mi na długo w pamięci tym bardziej, że rowery były dwa! Bo w tym roku nie tylko ja wpadłam na pomysł przywiezienia tutaj roweru :)

Zmiana warty

   Dziś Stację opuściło 8 osób - 7 z grupy letniej i 1 z ekipy 39 Wyprawy. Przypłynęła po nich "taksówka" o wdzięcznej nazwie "Speed Boat". Faktycznie - 5 godzin i są w Longyearbyen. Dla odmiany jutro statkiem "Oceania" przypływa do nas 7 nowych osób. Latem takie zmiany to tutaj norma - ledwo się człowiek nauczy imion, przyzwyczai do ludzi, to ciach - nowa ekipa. I tak do końca września :)

   A poniżej - wczorajsze chmurki:

https://www.youtube.com/watch?v=BBb3ZGXQGR8

Horyzont II

   O statku, który zawozi nas na Spitsbergen - już kiedyś było. Ale statek ten jest legendą i można o nim rozprawiać godzinami. Każdy kto miał okazję nim płynąć ma jakieś ciekawe wspomnienia. Jest wielu takich, którzy za nic więcej nim nie popłyną. A dlaczego?  Dlatego, że jednostka ta ma pewną właściwość. Jakby to delikatnie opisać (mimo cisnących się wspomnień)... Troszkę nim buja. Jak buja w przód i w tył, to pół biedy. Ale jak zaczyna tańcować na boki, albo w obie strony jednocześnie - to dopiero jest zabawa! Poniższy film zrobiony przez Anię nie ukazuje do końca cudownych właściwości statku, ale daje pewne spojrzenie na owo zjawisko:

Kamieniołom czyli o gabionach ratujących nas przed morzem

   Zgodnie z tym co napisałam - dziś będzie o naszym "kamieniołomie".
   Bezlitosne morze przy użyciu swojej siły z dodatkiem lodowych brył - z roku na rok zabiera nam kawałek brzegu. A to akurat ważny kawałek, gdyż stoi tam "Banachówka", czyli budynek, w którym trzymamy nasz sprzęt pływający i wszystko co do pływania na pontonach i PTSach potrzebne. Szkoda by było to miejsce stracić, a przestawić nie bardzo się da. Trzeba więc walczyć! A walczymy dzielnie - ekipa techniczna całymi dniami, a reszta z doskoku w wolnych chwilach. W ramach walki napełniamy kosze gabionowe sporymi kamieniami, a także powstają różne inne elementy umocnienia, których to dokładne techniczne nazewnictwo jest mi obce. Jak wiadomo - tutaj nic nie zrobi się samo. Do każdej pracy potrzebna jest siła ludzkich mięśni, dużo rąk do pracy i jeszcze więcej samozaparcia. Tak więc każdego dnia na wezwanie ruszamy z pieśnią na ustach do naszego "kamieniołomu" i walczymy o brzeg. A pieśni bywają zacne. Bardzo zacne z tekstem wymyślanym każdego dnia. Może kiedyś uda się to nagrać :)

fot. Anna Nadolna