Co ma w środku Stacja?

   Pewnie od dłuższego czasu zastanawiacie się jak wygląda Stacja w środku. Otóż - ciekawie :) Miejsca mamy tutaj dość, każdy ma swój pokój, są laboratoria, magazyny, pokoje gościnne. Nawet mamy siłownię!! Ale co ja będę opowiadać - sami zobaczcie:

Stacja od strony wejścia głównego - ale to już wiecie

Kuchnia - to tutaj sprawdzamy nasze możliwości kulinarne!

Tu następuje degustacja stworzonych potraw

A tutaj trawimy :)

Korytarz w części letniej, który prowadzi do pokoi gościnnych. Tutaj również znajdują się laboratoria

Przykładowy pokój gościnny

Lidar - tutaj Magda tworzy magiczny promień :)

Chromatograf - królestwo Wojtka

Kolejne królestwo Wojtka

Tutaj urzęduje Magda i Krzysiek

Pokój magnetyczny

A to królestwo Edwarda i moje, czyli pokój meteo

Tutaj zabawki Witka

Korytarz w części zimowej - to nim pędzi dyżurny z telefonem jak ktoś do nas dzwoni

Łazienka w części zimowej

Ogródek

Kawiarenka zwana też czasami chlewikiem - różnie bywa ;)

Na ostatnim planie zbiornik na wodę, stolik psi oraz stanowisko czyszczenia broni

Magazynek sportowy - narty, buty, śpiwory, czekany...

Siłownia i pokój masażu

Jeden z magazynów z żywnością

Kolejny ogródek

Zamrażarki - trochę ich jest

Chłodnia/warzywniak

Zbrojownia

Tablica ogłoszeń - Stacja jest duża i czasami musimy do siebie pisać :)

Ściana płaczu? Muzeum pamięci? Tak czy inaczej - oni wszyscy na nas patrzą!

17.07.2015 - straszna data

   Tak - 17.07.2015 (08:00), to z dużym prawdopodobieństwem będzie ten dzień, w którym przyjdzie nam postawić nogę na lądzie w Gdyni. Po takim czasie na odludziu i w ogóle w dziwnych warunkach - to może być szok :) Ale - do tego jeszcze kawał czasu.

   Przez ostatnie dni wiało, oj bardzo wiało. Wyjątkowo nie ze wschodu a z zachodu, a co się z tym wiąże - zrobiły nam się ogromne zaspy przy jednym z wejść. Dziś trochę wiatr przycichł i panowie odkopywali wejście, a także dwa skutery stojące pod moim oknem. Na jutrzejszy wieczór zapowiadane są dodatnie temperatury i deszcz - to tak gdyby ktoś pytał czy u nas też jesień. Pogoda jednak nie zawsze jest taka jak zapowiadają, więc zamiast deszczu może nam spaść śnieg (z czego będziemy się cieszyć).

   Dziś był dzień lepienia pierogów - w pięć osób przez dłuższy czas kleiliśmy pierogi ruskie i z mięsem. Uwierzcie, że z 3 kg mąki wyszło tego całkiem sporo. Na trzy obiady powinno być. Może uda mi się wydobyć zdjęcia z tego zacnego wydarzenia i pojawią się w następnym poście.

   W ogródku marnie - dynia poza dwoma kwiatkami nie zaszalała, pomidory jakoś się trzymają. Wykiełkował kolejny dziwoląg arktyczny, ale o nim też w kolejnym wpisie :)

   Tymczasem w Warszawie trwają właśnie przesłuchania kandydatów na kolejną Wyprawę. Bardzo jesteśmy ciekawi jaki będzie skład. Podobno od kwietnia mamy też mieć kucharza - w sumie fajnie by było, bo kwiecień to czas, kiedy na Stacji pojawiają się wiosennicy. Czasami w całkiem dużej ilości. Przygotowywanie posiłków dla dziesięciu osób już jest wyzwaniem, a co dopiero dla dwudziestu czy trzydziestu. Przestawiłam się już na miarkę "10" i jakoś  jestem w stanie mniej więcej określić ilość produktów potrzebnych do wykonania obiadu. Obawiam się tylko, że po powrocie zostanę przy tej "miarce" i trzeba będzie zapraszać sąsiadów na posiłki...

Trochę z innej beczki

   Od kilku lat w okresie letnim robimy "Babski rejs na Mazury". 2 baby plus pies (czasem trzy baby), dwa tygodnie (czasem trzy). Startujemy zwykle z Warszawy, gdzie przez cały rok stoi Totem i czeka na tą jedyną właściwą chwilę, kiedy zetknie się z woda i będzie mógł ruszyć w tak dobrze znaną mu trasę. Po ponad 40 latach jej przemierzania mam wrażenie, że za chwilę popłynie tam bez naszego udziału :) Tak - Totem jest zacną i wiekową jednostką pływającą. Oto i on:

Ekomarina w Giżycku

Jezioro Nidzkie - ostatni postój

   Jak już mówiłam - start z Warszawy, następnie kawałek Wisłą, śluza na Żeraniu, kanałem na Zegrzyńskie, a potem Narew, Pisa i jesteśmy na miejscu! Trasa zajmuje nam około 3 dni, ale jakie widoki po drodze!! Jaka cisza i spokój!! No bo komu jeszcze się chce pływać rzekami na Mazury?

Śluza na Żeraniu

Wejście z Narwi na Pisę

Załoga prawie w komplecie

1/3 załogi śpi. W tle cudna Narew

   I tak po trzech dniach jesteśmy na jeziorach. Nareszcie!! Zwykle płyniemy najpierw na północ aż do Węgorzewa odwiedzając po drodze ulubione miejsca, a później na Nidzkie, gdzie zwykle spędzamy jakieś 3 dni. Ostatnia baza to Ruciane Nida, gdzie zamieniamy Totema na samochód, którym wracamy do domu. Poniżej kilka widoków z naszych poprzednich rejsów:

Jedno z niewielu wspólnych zdjęć

Perun jednak nie przejdzie na wegetarianizm

Schody do nieba

Perun i jego nowa zabawka

   Już nie mogę się doczekać!!

Zmiana kodu

   I nastał ten dzień... Zmieniła się cyferka z przodu. Nie ma to jak świętować 30 urodziny na Stacji Polarnej. Kurcze - jak sobie tak powiem na głos - "trzydzieści lat" i dalej pstro w głowie :D
Dziecięciem będąc spoglądałam z zadartą głową na 30 latków i myślałam - jacy oni dorośli, jacy mądrzy, jak wszystko wiedzą i na pewno nie popełniają błędów! Ależ ja byłam naiwna!! :D Minęło od tego czasu dobre 25 lat i teraz tak patrzę na 60 latków i myślę, że też tacy mądrzy, dorośli... :D Ciekawe czy dożyję takiego zacnego wieku i co wtedy będę myśleć. Żarty żartami, ale półkę w drogerii będzie trzeba zmienić na "30+", albo kupować rzeczy 30+ i przelewać do tych 20+. Prawda? (palcem nie będę pokazywać komu zadaję to pytanie :p)
   A na Stacji punktualnie o 00:00 było "sto lat", później przez cały dzień z różnych stron i różnymi kanałami napływały życzenia wszelakie, które sprawiły mi ogromną przyjemność. Wieczór spokojny przy smacznym jadle ( z doskonałym domkiem serowym na czele), napitkach maści różnej i podkładzie z Qurrito - KFC może się schować ;)
   I tak kolejna wiosenka za mną, kolejny rok psu w ... Tfu! Wróć! Kolejny cudowny rok pełen wrażeń, doświadczeń i przygód ;) Tak miało być! Połowa do 60. Czy to była lepsza czy gorsza połowa? Okaże się za kolejne 30 lat. Ciekawe gdzie będę je świętować ;)

Rogate bydlaki

  Tytuł sugeruje renifery w natarciu, ale nie :) Styczeń na Stacji jest jednak zdecydowanie miesiącem rogatych bydlaków, bo aż trzy osoby są spod znaku Koziorożca. Urodziny Krzysia i Edka już za nami :) Moje następne w kolejce. To teraz trochę o naszym znaku:

Zodiakalne Koziorożce to osoby ambitne i wytrwałe. Dzięki własnej pracy i stanowczości osiągają w życiu sukces.Patronem Koziorożców jest Saturn, żywiołem ziemia.

Koziorożce to osoby poważne i sympatyczne. Ich obietnicom można zaufać, nigdy nie rzucają słów na wiatr. Trudno namówić je na ryzykowne przedsięwzięcia i eskapady, potrafią realnie ocenić możliwości i dobrze zaplanować swoje działania.

Koziorożce na ogół są nieco poważniejsze od swoich rówieśników, chętnie przyjaźnią się z osobami starszymi od nich. Wewnętrzna powaga sprawia, że ludzie chętnie powierzają im odpowiedzialność. Słowo to towarzyszy im często od najmłodszych lat życia, a wiele przyjemności zarezerwowanych dla młodzieży zwyczajnie je omija.

Koziorożce zdają sobie sprawę z trudności, na jakie napotyka się w życiu i zawczasu do nich przygotowują. Chętnie się uczą i mają talent w kierunku przedmiotów ścisłych. Interesują je tylko poważne sprawy, jednak jeśli już odnajdą swoje przeznaczenie poświęcają się mu bez reszty. Artyści spod tego Znaku pozostawiają po sobie dzieła niezwykłe i ponadczasowe. Najlepiej wiedzie się Koziorożcom w zawodach związanych z pieniędzmi i ziemią. Znają wartość czasu i potrafią wycenić pracę. Mają poczucie sprawiedliwości, nie ulegają tanim sentymentom. Są doskonałymi rachmistrzami, księgowymi, planistami. Potrafią wytrwale pracować i czekać na sukces. Zwykle udaje im się zgromadzić pokaźny majątek.

W miłości są powściągliwe i szczere, nie tolerują udawania i drobnych kłamstewek. Wielkie namiętności pozornie nie wzruszają Koziorożców, z trudem mówią o swoich uczuciach. Czekają na miłość idealną i osobę, która w pełni zaakceptuje ich poważną duszę. Często największa miłość spotyka je dopiero po 30 roku życia, a wczesna młodość obfituje w kompleksy.

Prawdziwość i szczerość uczuć są dla Koziorożców najważniejsze, urodę czy bogactwo stawiają na drugim miejscu. Cenią partnerstwo i wspólnotę zainteresowań. Lubią porządek w domu, a wszelkie przejawy ekscentryzmu dziwią je i niepokoją. Są wierne, choć czasami nieco apodyktyczne. W głębi duszy są tradycjonalistami, szanują rodzinne i religijne tradycje.

   Hmm - są dobrymi rachmistrzami...

   W ogródku kolejna dynia zabiera się do kwitnienia. Jakby tak kilka w tym samym czasie zakwitło, to może by coś z tego było. Damy jej szansę.

   Dziś na obiad zjedliśmy ostatnie ziemniaki :( Przechodzimy na makaron, ryż, kaszę i jakoś będzie trzeba przerobić kilkadziesiąt paczek sterylizowanych ziemniaków. Gdyby ktoś nie wiedział co to takiego -ziemniaki sterylizowane . Na obrazku wygląda fajnie, ale smaku ziemniaka nie ma wcale. Konsystencja też pozostawia wiele do życzenia - przynajmniej tych naszych. Może mrożenie im nie pasuje? Nadawały się w miarę do jedzenia po podgrzaniu, zblendowaniu, dodaniu masła i soli. Nadawały się, co nie znaczy, że były smaczne. Może zna ktoś jakiś tajemny przepis na to cudo?

Tymczasem w moim ogródku...

   Pamiętacie jeszcze o moim ogródku? Dawno nic nie było na ten temat, bo i chwalić nie było się czym. Pomidory początkowo pięknie rosły, ale w którymś momencie zaczęły mizernieć. Listki robiły się suche na końcach i w ogóle było to wszystko jakieś ledwo żywe. Internet nie pomógł w ratunku, bo czytając fora doszłam do wniosku, że moje pomidory mają jednocześnie za ciepło i za zimno, za mało i za dużo wody, za jasno i za ciemno... Podlaliśmy je wodą z saletrą - to jedyne co nam wpadło do głowy w tych warunkach. Żadnej zmiany. Może większe stężenie? Za to z doniczki obok, po cichutku, niepostrzeżenie, wyrastała sobie dynia. W październiku robiąc zupę dyniową odzyskaliśmy kilka nasion i tak dla zabawy zostały wsadzone do doniczki. I co?

   Dynia cudnie zakwitła wnosząc odrobinę słońca w tą ciemną noc. Kwiatków zawiązało się jeszcze kilka, pozostaje teraz zaczekać na kolejny kwiat i zobaczymy, czy zamiast pomidorów będziemy mieli dynię!

Żarty się skończyły

   Moi drodzy! Dziś przed południem całkiem blisko Stacji zostały zauważone świeże ślady misia. Koniec żartów - towarzystwo przybyło! Czujność nasza zostaje wzmożona, oczy naokoło głowy. Oczywiście czekamy aż zrobi się jasno, bo wtedy nie dość, że będzie widać misie lepiej, to znacznie łatwiej będzie się robiło zdjęcia ;) A tak całkiem serio, to spotkania z niedźwiedziem polarnym nie zawsze kończą się szczęśliwie. O naszych białych misiach i spotkaniach z nimi można poczytać w najnowszym  Zew Północy . Poniżej odbicia misiowych łap na śniegu :

fot. K. Grabiec

fot. K. Grabiec

fot. K. Grabiec