Czas zwolnił bieg

   Letnicy wyjechali, w Stacji cisza, śnieg leniwie prószy za oknem. Dni zaczynają się zlewać, wtorek nie różni się od piątku. No dobra - piątek odróżniamy po rybie na stole.
   Padający śnieg sprawia, że od razu nastrój robi się jakiś inny. Chętniej siedzimy z książką pod kocem albo przed telewizorem. I w ogóle jakoś tak mniej w czasie zamieci wychodzi się ze Stacji. Za to jak zaświeci słońce widoki robią się piękne. Gdyby nie wiatr, to pewnie śniegu by już leżało całkiem sporo, ale jak na złość - ciągle nam go wywiewa. Ale dzięki wiatrowi na moim oknie dziś powstało śnieżne serducho :

   W ostatnich dniach obchodziliśmy urodziny "Prezesa". Było "Sto lat", był tort ze świeczką (Dasia tak dobrze schowała gdzieś świeczki osiemnastki, że nie udało nam się ich odszukać do dziś, a kolejne urodziny nadchodzą - Dasia gdzie są świeczki!!??).

   Jak już pisałam dzięki zabieleniu podłoża do kompletu ze słońcem robią nam się cudne widoki. W zasadzie najlepiej mieć zawsze przy sobie aparat, bo jak tylko się gdzieś człowiek zapomni i zostawi sprzęt w pokoju, to zaraz za oknem jakieś cuda się dzieją. O takie:

To akurat noc, ale też cudnie

   Śnieg za oknem przypomniał mi, że do świąt może jeszcze daleko, ale z racji, że poczta od nas ma szansę wyjść ostatni raz na początku grudnia - trzeba się zabrać za przygotowywanie kartek świątecznych. I tak powstały pierwsze rękodzieła hornsundzkie:

   Ze śniegu cieszą się też psy - można się powygłupiać, pokopać dziury w śniegu i jak zawsze kicać po growlersach. Ragna jest zdecydowanie mistrzynią wspinaczki i utrzymywania równowagi na growlersowym polu!

   W kuchni dyżur pełni dziś Wojtek - pozdrawiam serdecznie wszystkich jego znajomych, którzy podobno tą drogą dowiadują się co u niego słychać. Miejmy nadzieję, że nie poda nam za chwilę takiego dania!

I nastała cisza

   08.10.2014 - tego własnie popołudnia w Stacji zapanowała cisza. Cisza w budynku, cisza w radiu, ogólnie jakoś tak pusto. A to za sprawą wyjazdu ostatnich letników - 16 osób o ile dobrze liczę. Na taki budynek, to całkiem sporo. Był smutek, były łzy, była szybka wymiana zdjęć, adresów mailowych, gorączkowe poszukiwania zagubionych rzeczy - jak to przed wyjazdem. Większość miny miała smutne, bo kto spędzi tutaj choć trochę czasu - wie jak ciężko rozstać się z tym miejscem. Przy brzegu sporo lodu, więc załadunek takiej ekipy wraz z bagażami - trochę trwał. Ale udało się i bezpiecznie dotarli na pokład Horyzonta. Statek podniósł kotwicę i powoli zaczął oddalać się od brzegu. Po godzinie całkowicie zniknął nam z oczu. Radio, które jeszcze chwilę wcześniej tak rozbrzmiewało - pożegnalne melodie  - ucichło. Tak zakończyło się kolejne lato w Hornsundzie.

Z wizytą w Longyearbyen

   Nadarzyła się okazja aby odwiedzić pobliskie miasto Longyearbyen. Kto był, to pewnie uśmiechnie się na nazwanie tej osady miastem, ale co - uniwersytet mają!! Wsiedliśmy więc na pokład Horyzonta w składzie - Krzysiek, Wojtek i ja. Droga do LYR była dość ciężka, bo najpierw trzeba było dreptać w hansenach (to te nasze teletubisiowe stroje), pod czoło Hansa, a potem na całkiem niezłej fali dotrzeć do burty statku. Potem tylko wdrapanie się po drabince i próba dotarcia do portu w dobrym zdrowiu. Nie było łatwo, ale znowu się udało.
   Na miejscu pierwsza niespodzianka - nie możemy wejść do portu przed 15:00. Wsadzili nas więc ponownie na ponton i podrzucili na brzeg. Ruszyliśmy w miasto. Najpierw poczta, potem shopping :) Oj zajęły nam zakupy dobre 4 godziny, bo cuda można była znaleźć w tych pięciu sklepach an krzyż. A ceny... Muszą dobrze zarabiać tutaj, że ich na to stać. Zakupy tutaj nie są też łatwe z tego powodu, że nie można tak jak u nas po prostu wejść do sklepu i kupić 0,7 czy kilka piw. Trzeba do tego mieć albo bilet lotniczy (w którym wyraźnie napisane kiedy tutaj przylecieliśmy - nie może być starszy niż miesiąc), albo specjalny plasticzek od Gubernatora, w którym pan/pani w sklepie robi dziurkę po zakupie alkoholu. Na taką kartkę można raz w miesiącu kupić 2 litry spirytusu, 2 butelki likieru i 24 piwa. Wino nie ma ograniczeń - piją je jak wodę do posiłku. Pierwsze alkoholowe zakupy udało się zrobić bez specjalnych zaświadczeń - tylko na wytłumaczenie skąd, na jak długo i po co  jesteśmy na Spitsbergenie. Drugie - już grzecznie z papierem od Gubernatora.

Pamiątka jedyna w swoim rodzaju :)

   Wróciliśmy do portu o 15:00 licząc, że nasz statek będzie już przy brzegu - oj jakże naiwni byliśmy. Stał nadal na kotwicy czekając, aż inny statek zwolni miejsce. Po godzinie marznięcia na brzegu Krzysiek poszedł zapytać kiedy statek zajmujący miejsce odpłynie - jutro. Ups... Houston, we have a problem... Jak to jutro?? - oburzył się kapitan naszego statku. Koniec końców musieliśmy szybciutko przemieścić się z portu głównego do portu węglowego gdzie mógł zacumować Horyzont. Po zacumowaniu nastąpił długo trwający rozładunek i  z pomocą Adama i Leszka - polaków, którzy sezonowo od 8 lat pracują w Longyearbyen - rozwieźliśmy po mieście cały ładunek z Horyzonta jaki miał tam trafić. Łącznie z wiaderkiem ogórków i kapusty kiszonej :D Po całej akcji w/w polska ekipa zaprosiła nas do siebie na herbatę i opowiedziała trochę o życiu i zwyczajach panujących w mieście.

  Kolejny dzień, to odwiedziny w biurze Gubernatora po wyżej pokazaną kartkę na alkohol - żeby już tak grzecznie i legalnie zrobić zakupy. Później krótka wizyta na poczcie - bo może jeszcze jakieś paczki do nas - ostatnie zakupy i o 14:00 znowu trzeba było się zameldować na pokładzie. Od brzegu odbiliśmy przed 16:00 i o świcie rzuciliśmy kotwicę w Hornsundzie.

   Wycieczka bardzo udana, chociaż czasu w sumie mało. Może jeszcze kiedyś uda się tam dotrzeć i poświęcić czas na zwiedzanie, a nie kupowanie pamiątek i rozwożenie ładunku ze statku :)

Centrum - takie nasze Krupówki :)

Borderohaszczak?

Pomnik górnika na głównej ulicy ze sklepami

Pistacjowy (dla niektórych zielony) domek - najstarszy dom w LYR - tam właśnie mieliśmy okazję spędzić wieczór

UNIS - www.unis.no

Prezenty przypłynęły

   Nareszcie!! Horyzont II rzucił kotwicę i przywiózł nam prezenty!! A konkretnie, to przywiózł zaopatrzenie na zimę, a także wszystko to co rodzina i znajomi nadali na statek. Czego tam nie było!! Od hobbystycznych gadżetów, przez ciuchy, słodkości, słoiczki z poziomkami, Reksio (od Pani Aleksandry Straub), banner klubu morsów... Oj czego tam nie było. A nasza radość na widok bananów, świeżych pomidorów, coca-coli i wielu innych specjałów - nie do opisania. Rozładunek poszedł w miarę sprawnie. Teraz trzeba znaleźć wolny dzień żeby zrobić porządek w zamrażarkach, rozpakować palety i poukładać wszystko w magazynach. A to spora robota dla kilku osób. Pewnie odkryjemy jeszcze wiele różnych ciekawostek w czeluściach palet.
  Po 2 dniach postoju Horyzont II wraz z trojgiem z nas wyruszył na krótką wizytę do Longyearbyen. Ale o tym w kolejnym poście :)

Siostro??!!

Paczuuuuuszki!! :D:D:D:D

„Coś” za oknem Stacji Polarnej

  Kiedy zapada noc (a czasami nawet jeszcze za dnia), pod oknami naszej bazy przemyka „coś”. „Coś” bywa białe, szare a czasami brązowe. Przemyka cichutko, na ugiętych łapkach i stara się nie być zauważone przez nikogo. „Coś” czasami przysiada na chwilkę, zerka w okna Stacji. Myśli sobie pewnie wtedy, że w środku jest ciepło, sucho i nie trzeba wkładać tyle wysiłku w poszukiwanie jedzenia. „Coś” w czasie nadchodzącej zimy  nie będzie miało lekkiego życia – nie to co latem, gdy na zewnątrz jest ciepło, jedzenia pod dostatkiem. Zima jest ciężka – futerko smaga porywisty wiatr, wszystko zasypuje śnieg. I tylko czasami w bezchmurne noce „coś” może spoglądać w niebo i podziwiać świetlny spektakl zorzy, która oświetla mu drogę. Droga często wiedzie za niedźwiedziem polarnym -     warto pochodzić za królem północy, bo często „coś” korzysta z tego, co król zostawi po posiłku. A potem szybciutko wraca do swojej norki. Pewnego dnia, gdy zapadał zmierzch „coś” przysiadło pod oknami Stacji i powiedziało nam kilka słów o sobie…

  - Piesiec, lis polarny – tak na mnie mówią. Bywam koło Stacji, bo czasami uda mi się odnaleźć jakieś resztki koło psiej miseczki. Zwykle żywię się ptakami (najchętniej pisklętami), jajami, rybami i padliną. Przez zimę aż do wiosny lubię chodzić za niedźwiedziem, bo on nigdy nie dojada swojego posiłku do końca i zawsze zostaje coś dla mnie. Mieszkam w norce niedaleko stacji – to taka wykopana jamka między kamieniami. Żyję od 12 do 14 lat, długość mojego ciała dochodzi do 95 cm, a mój piękny ogon potrafi mieć nawet 40 cm! Właśnie z powodu futra i ogona kiedyś moja rodzina miała ciężkie życie – polowano na nas dla zdobycia futra na okrycia głowy, na kurtki i inne dodatki. Obecnie – często nasze futerka zastępowane są sztucznymi za co bardzo jestem wdzięczny. Może jeszcze się kiedyś pojawię i opowiem coś o sobie J