W stronę słońca!!

   6 godzin! Mamy już ponad 6 godzin ze słońcem!! Zawsze fascynuje mnie ta szybkość przybywania tutaj dnia. Ciemno, ciemno, ciemno i nagle ciach! Dzień polarny. A kiedy to już nastąpi, to kolejna noc jaką zobaczymy nastanie dopiero na statku w drodze powrotnej do kraju. Dziwne i niesamowite jest też wtedy to, że kiedy wychodzi się w nocy na mostek, to widać coś poza ciemnością. W sensie - jakieś światło w oddali. Bo tutaj jesteśmy tylko my i nasze źródło światła, w związku z czym w oddali jest po prostu ciemno. A ze statku nagle coś świeci na horyzoncie!
   Do tego jednak jeszcze kilka miesięcy, a tymczasem u nas jasność, kolory (nie tylko dnia) i ogólna radośc z możliwości wyjścia na zewnątrz bez latarki.

   Z racji tego, że śniegu nadal brak - postanowiłam wybrać się w teren przewietrzyć nogi - żeby nie było, że tylko w chałupie na bieżni. Nadal nie rozumiem ( Piotrek ), jak można biegać maratony na biegunach!!??

Feeria barw

   Śniegu jak nie było - tak nie ma. Skutery stoją bezczynnie, smutnie zerkając na kamienie dookoła. Cóż - mam nadzieję, że jeszcze nadejdzie ich czas w tym sezonie, bo być tutaj, na północy i nie móc korzystać z uroków podróżowania skuterem, to już totalne dno. Trzymam kciuki za pogodę i liczę, że jednak nadejdą opady śniegu bez wiatru 20 m/s i więcej. Ok - piękny spektakl robi taki wiatr w połączeniu ze śniegiem i cudownie kumuluje śnieg wokół Stacji, ale skutecznie wydziera do skał całą resztę.

Poranna zaspa przy wyjściu meteo :)

   Za dwa dni  - jeśli chmury pozwolą - zobaczymy słońce. Pierwszy raz po 103 dniach kiedy schowało się poniżej horyzontu. O jego rychłym nadejściu świadczy feeria barw za naszymi oknami:

   Oczywiście życie toczy się normalnym torem - dyżury, dyżury stacyjne, niedźwiedzie i cała reszta :)

Brakuje mi trzeciego oka do zerkania na monitor :(

Światło za oknem

Jaśniej, jaśniej i jaśniej. Niebo nabiera kolorów! Fioletowy, pomarańczowy, żółty... Szkoda tylko, że to wszystko nie odbija się w pięknej bieli śniegu, bo jak na złość w tym roku w Arktyce strasznie krucho ze śniegiem. Owszem - ogromne zaspy zrobione przez wiatr, który szalał przez większość grudnia, ale poza tym - dramat. Mam nadzieję, że jak za każdym razem luty i marzec przyniosą upragnione opady białego puchu. Tymczasem - takie widoki:

Dnieje?

   Za oknem z każdym dniem widać jasność, która nastraja pozytywnie. Jeszcze miesiąc i zobaczymy pierwsze promienie słońca. O ile pogoda pozwoli, bo zwykle są chmury :) Już 26.01 będziemy mieli odrobinę świtu, bo przez około 1,5 godziny powinno być w miarę jasno.

  Tymczasem cieszymy się jeszcze nocnymi widokami!

Święta, święta, święta.

   Okres Świąt Bożego Narodzenia na Stacji dość mocno różni się od znanego nam z życia poza Stacją. Pierwszą, bardzo istotną różnicą jest absolutny brak zbędnego napięcia. Wszystko dzieje się spokojnie. Nie ma biegania po sklepach, walki o karpia i choinkę. Idziemy spokojnie do magazynu i bierzemy potrzebne produkty, rybę wyciągamy z zamrażarki :) Nie ma również mycia okien!! A to z bardzo prostej przyczyny - płyn do mycia szyb nie daje rady w tych temperaturach. Raz zrobiłam ten błąd w okolicy Wielkanocy... dłuższy zajęło mi zdrapywanie z szyby zamarzniętego płynu i doprowadzenie jej do jako takiego stanu.
   W tym roku wyjątkowo mamy prawdziwą choinkę! Nieduży świerk przyleciał do nas z Polski w czasie wizyty 10.12. Pięknie pachnie!!
   Na świątecznym stole w zasadzie klasyka - barszcz, grzybowa, kapusta z grzybami, pierogi, ryba, kompot z suszonych owoców, sos grzybowy... trochę tego było. Największym przebojem był zdecydowanie ciasta, które przygotował Darko. Chyba awansuje na cukiernika Wyprawy.

   Były oczywiście większe i mniejsze prezenty pod choinką:

   Dla mnie najmilszy prezent przybył z ukochanego lasu:

   Ogólnie święta na Stacji upływają w miłej i wesołej atmosferze :D

Kolejny powiew świąt

   Jak co roku w grudniu na Stację przylecieli goście z Longyearbyen ze świąteczną wizytą. Pani gubernator, pani pastor, kierownik Stacji i wielu innych gości. Wśród nich tacy, których miałam okazję zobaczyć kolejny raz, a także kilka nowych osób.

   Tym razem grafik dyżurów ułożył się tak, że na mojej głowie była kuchnia i wydanie obiadu na czas. Na szczęście ze wsparciem Ani. Cała reszta towarzystwa wybrała się na Przylądek Wilczka na krótką mszę. Niestety tym rzazem bez ks. Marka Michalskiego. Później obiad, śpiewanie kolęd, życzenia i... odlecieli. 4 godziny minęły bardzo szybko, nie było nawet czasu porozmawiać ze wszystkimi :(

   Helikopterem przyleciała też ostatnia poczta w tym roku. Jak już wspominałam - cudownie jest tutaj dostawać kartki, paczki. Fajnie, że ktoś o nas pamięta.

   W tym roku przyleciał także do nas prawdziwy, PACHNĄCY świerk. Malutki, ale zawsze to kawałek lasu. Uwierzcie, że taki zapach na końcu świata jest znacznie przyjemniejszy i silniejszy niż podczas wycieczki do lasu. Choć oczywiście prawdziwego lasu, szumu liści, zapachu igliwia i ściółki nic nie zastąpi! Nawet wczorajsza zupa grzybowa :)

fot. Sebastian Szczurtek

fot. Sebastian Szczurtek

Mały kawałek szczęścia :)

LAS!!