środa, 11 grudnia 2019

Kolejny powiew świąt

   Jak co roku w grudniu na Stację przylecieli goście z Longyearbyen ze świąteczną wizytą. Pani gubernator, pani pastor, kierownik Stacji i wielu innych gości. Wśród nich tacy, których miałam okazję zobaczyć kolejny raz, a także kilka nowych osób.

   Tym razem grafik dyżurów ułożył się tak, że na mojej głowie była kuchnia i wydanie obiadu na czas. Na szczęście ze wsparciem Ani. Cała reszta towarzystwa wybrała się na Przylądek Wilczka na krótką mszę. Niestety tym rzazem bez ks. Marka Michalskiego. Później obiad, śpiewanie kolęd, życzenia i... odlecieli. 4 godziny minęły bardzo szybko, nie było nawet czasu porozmawiać ze wszystkimi :(

   Helikopterem przyleciała też ostatnia poczta w tym roku. Jak już wspominałam - cudownie jest tutaj dostawać kartki, paczki. Fajnie, że ktoś o nas pamięta.

   W tym roku przyleciał także do nas prawdziwy, PACHNĄCY świerk. Malutki, ale zawsze to kawałek lasu. Uwierzcie, że taki zapach na końcu świata jest znacznie przyjemniejszy i silniejszy niż podczas wycieczki do lasu. Choć oczywiście prawdziwego lasu, szumu liści, zapachu igliwia i ściółki nic nie zastąpi! Nawet wczorajsza zupa grzybowa :)


fot. Sebastian Szczurtek




fot. Sebastian Szczurtek





Mały kawałek szczęścia :)


LAS!!



poniedziałek, 9 grudnia 2019

Gorsza strona Arktyki

   Arktyka - magiczne, piękne i ciągle jeszcze dzikie miejsce przyciągające ludzi. Często zostaje w człowieku na zawsze i każe wracać, a nawet zostać. Jest tutaj coś takiego co woła, przyciąga, mami. Krajobrazy, cisza, dzika przyroda, arktyczny chłód i surowość, podniebne spektakle. Długo by można wymieniać.
   Wśród tego wszystkiego nasza Stacja na południu Spitsbergenu. Na Stacji ludzie, od zawsze psy, które ostrzegały wielokrotnie przed zbliżającym się niebezpieczeństwem. Niektóre psy przyjechały tutaj z Longyearbyen, niektóre urodziły się na miejscu. Tak jak nasza Yuki 4 lata temu. Z racji zmieniających się warunków życia tutaj, nowinek technicznych - została podjęta decyzja, że psy wyjeżdżają ze Stacji. Zarówno dla Yuki jak i Rasputina udało się znaleźć domy, w których mogą spędzić resztę swojego życia. W końcu nie przy budzie, na łańcuchu.
   Los bywa jednak okrutny. 25.11 Yuki przypłaciła życiem walkę z niedźwiedziem. Nasza kochana, dzielna Yukisia, której staraliśmy się pomóc na wszelkie legalne tutaj sposoby - niestety nie miała szans z drapieżnikiem, który uparcie dążył do celu. Kiedy udało się na chwilę odpędzić niedźwiedzia i zabrać Yuki do Stacji miałam niewielką nadzieję, że jeszcze jakoś to będzie. Niestety jedno spojrzenie na odniesione rany powiedziało mi wszystko.
   Niedźwiedź nie dawał za wygraną i przez kilka godzin próbował wszelkimi sposobami dostać się do budynku. Próby ponowił kilkanaście godzin później. Z pomocą policji, helikoptera - został odpędzony w stronę lodowca. Od kilku dni obserwujemy ślady wokół Stacji, ale nie wiemy czy to ten sam niedźwiedź czy jakiś kolejny wędrowiec. Na psy już nie zapoluje. Yuki odeszła, a Rasputin mieszka z nami w Stacji.

fot. Sebastian Szczurtek














sobota, 23 listopada 2019

Powiało świętami

   Za niecałe 3 tygodnie przylatuje do nas ostatni w tym roku helikopter. A co to znaczy? Ostatnie w tym roku świeże warzywa i owoce w niewielkiej ilości, ostatni "goście z cywilizacji" i poczta!! Paczki, prezenty :):):) Wspaniale jest tutaj dostać chociażby kartkę, a paczka to już w ogóle coś niesamowitego. Z racji, że i dla nas będzie to ostatnia przed marcem i kolejnym śmigłowcem możliwość nadania poczty - przygotowywaliśmy ostatnio kartki świąteczne. Powiem szczerze, że towarzystwo jest wyjątkowo kreatywne i zrobili piękne kartki.





   Za oknem ciemno już przez całą dobę i  kolory w południe pojawiają się bardzo nikłe. Oby do lutego!! :)




wtorek, 12 listopada 2019

Barwy arktycznej nocy

   Ucieka nam światło, oj ucieka. Z każdym dniem zbliżamy się do momentu całkowitej ciemności i zniknięcia koloru żółtego, pomarańczowego i czerwonego. Ok - pomarańczowy zostanie, bo mamy kilka lamp sodowych dookoła Stacji, ale zdecydowanie wolę ten naturalny pomarańczowy.

  Lisy wyjadają psom z misek na potęgę - chyba będę przy nich stać żeby spokojnie zjadły zanim ta lokalna ekipa się zbiegnie.

   Ostatnio noc przepięknie rozświetlał nam  - dla odmiany - księżyc. Dzięki teleskopowi Sławka mogliśmy też podziwiać go nieco bardziej z bliska niż zwykle.















środa, 30 października 2019

Gdzie jest słonko kiedy śpi?

   Na pewno nie ma go u nas... zaszło i wróci dopiero w połowie lutego. Przed nami okres coraz większej ciemności, zimna, śniegu - czyli dla większości najcięższy czas. Jak sobie z tym poradzimy - okaże się na wiosnę. Na razie wszyscy z zadowoleniem podchodzą do zmiany sytuacji i z zaciekawieniem spoglądają na zmieniające się otoczenie.





   Śniegu niestety nadal jak na lekarstwo. Udało się odbyć dwie wycieczki narciarskie, ale głównie skupialiśmy się na omijaniu kamieni. Na narty i skutery czas przyjdzie pewnie dopiero po nowym roku.
 
   Za to od tygodnia towarzyszą nam niebywałe zorze - takich i tak długo - nie miałam okazji jeszcze tutaj oglądać. Oby i w czasie "zaśnieżenia" takie się trafiły.









   Podobnie jak w poprzednim sezonie na Stacji będziemy organizować sztab WOŚP. Polecam zaglądać na stronę Stacji an Facebooku, bo na pewno pojawią się tam ciekawe gadżety do wylicytowania... Ale do tego jeszcze trochę czasu. Na pewno będę informować ;)

sobota, 19 października 2019

Zimowanie czas zacząć

   13.10 w samo południe opuścili nas ostatni jesienni goście oraz nasz oceanograf Kacper. Zostaliśmy we właściwym składzie. Po długim wieczorze był dzień na odespanie. A przynajmniej w teorii, bo pogoda skutecznie pozbawiła nas wody i rozpoczęliśmy proceder pozyskiwania lodu z plaży. Kilofy, traktor, przyczepa, dużo dobrego humoru i trochę samozaparcia potrzeba żeby można spokojnie iśc pod prysznic. Bryłka na kawkę, bryłka na pranie, bryłka na toaletę. W sumie to trochę skandal, że ludzie w knajpach płaca gruba kasę za drinki z lodem z lodowca a my nim spłukujemy w toalecie... No cóż - taki mamy klimat :) Co do klimatu - zerka na zdjęcia  zdwóch poprzednich wypraw - śniegu było jakby więcej. Ciekawe jak długo będziemy się bawić z tym lodem.