Z każdym dniem mniej światła

   Jak już wiecie Słońce przestało u nas wschodzić jakiś czas temu. Teraz w ciągu dnia są jeszcze "jasne" godziny a na niebie nieśmiało pojawia się pomarańczowa i czerwona poświata. Za to w ostatnich dniach jak na złość - piękna pogoda, a zorzy w zasadzie ani śladu :( Ale poczekamy...
A kolory wyglądają tak:

Poranek 12.11.2014

   W ostatnich dniach udało nam się zgromadzić trochę śniegu, więc chwilowo mamy wolne od wycieczek na plażę po lód. Za to wieczorami dzielni mężczyźni łapią za łopaty i uzupełniają zbiornik śniegiem:

   A przed oknami naszych pokoi śnieg zbiera się sam (czasami zasłaniając widok). A do tego powolutku zaczynają też parkować skutery.

   Wracając do zbiornika z wodą. Ostatnio zaszła potrzeba jego oczyszczenia, więc kolega Piotr połączył czyszczenie z kąpielą :)

   Korzystając z pięknej pogody w dzisiejszym spacerze nad morze poza Ragną i Brzydalem towarzyszył mi także Reksio, który dotarł tu dzięki uprzejmości Pani Aleksandry Straub.

   Z każdym dniem widać wyraźniej, że idzie do nas zima. Z tej okazji 1.12 podczas wizyty księdza przylecą do nas wszystkie wysłane ostatnimi czasy paczki. A między innymi...

Czapek w Arktyce nigdy za wiele :)

Zostaliśmy we właściwym składzie

   Dzisiaj opuścił nas Timo - w godzinach popołudniowych odpłynął statkiem. Szkoda go trochę, bo człowiek był to bardzo ciekawy, ale być może wiosną pojawi się znowu. Timo przez miesiąc robił badania przy pomocy balonu meteorologicznego, który świetnie wyglądał w nocy, bo miał różne migoczące światełka. Jak ktoś zapomniał, że Timo grasuje na zewnątrz z balonem - można się było nieźle wystraszyć.

   Jeszcze 4 dni i słońce przestanie nam robić kolory na horyzoncie. Ostatnio była piękna, choć mroźna pogoda. Dodatkowo skończyła nam się woda w jeziorku, więc do wiosny, gdy zaczną topnieć śniegi, czeka nas wożenie lodu z plaży i ewentualnie ładowanie śniegu do naszego zbiornika w Stacji.Lód nie tylko trzeba przywieźć z plaży. Trzeba go najpierw porąbać kilofem na zgrabne kawałki, załadować na łyżkę traktora, potem łyżką na przyczepę. Następnie traktorem pod Stację, zrzut i co wieczór ręcznie do zbiornika. 

   A potem w zbiorniku wygląda to tak:

Topniejący lód w zbiorniku

   Co do widoków związanych z piękną pogodą, to przedstawiają się one mniej więcej w ten sposób:

O zmroku

   Ostatnio przy każdym mocniejszym wietrze przestawia nam antenę satelitarną. Panowie bardzo wtedy są źli, bo przecież mecz! Mróz nie mróz - walka z anteną trwa!

   W wolnych chwilach produkuję oczywiście kartki!

   A w jeszcze bardziej wolnych chwilach będę (a w zasadzie już zaczęłam), pisać krótkie notatki ze Stacji do takiego oto serwisu:

ScanPress

1.10 - Wszystkich Świętych

   W tym roku Wszystkich Świętych spędzam w nietypowej scenerii. Nie stoję w korkach, nie przepycham się na cmentarzu. Dziwne uczucie. Nie zapominamy jednak tu w Stacji o tak ważnym dla wielu z nas dniu. Zabrawszy znicze udaliśmy się całą grupą na "Wilczka". W mroźny wieczór, w towarzystwie gwiazd (nie mam tu wyjątkowo na myśli polarników), zapaliliśmy znicze i każdy przez chwilę mógł w ciszy pomyśleć o tych najbliższych i tych trochę dalszych, którzy już od nas odeszli. I tylko zorzy brakowało do całej magicznej scenerii...

I nastała noc...

   Od 31 października do 11 lutego Słońce znajduje się u nas poniżej widnokręgu, co sprawia, że przez 104 dni trwa noc polarna. Od momentu pojawienia się Słońca powyżej widnokręgu – 12 lutego – dzień szybko się wydłuża, tak, że od 24 kwietnia rozpoczyna się dzień polarny, który trwa do 18 sierpnia (117 dni).
   Wczoraj szukaliśmy słońca w fiordzie na „Zodiaku”, a druga grupa szukała go na lodowcu Hans. Niestety – obecności nie stwierdzono i chyba jest to prawda, że dopadła nas noc polarna. Nie oznacza to jednak, że dziesiątka dzielnych polarników zapadła w sen zimowy... Mimo zepsutej anteny i dzięki temu braku telewizji.

fot. Krzysztof Grabiec

fot. Krzysztof Grabiec

fot. Krzysztof Grabiec

Ciemność już za rogiem

   Nuda, nic się nie dzieje... I tak w zasadzie od tygodnia. Czas mocno zwolnił bieg, ciemność z każdym dniem dłużej nas otacza. A w zasadzie z każdą nocą. Za dwa dni ostatni wschód słońca. A za 12 - totalna ciemność na najbliższe 3 miesiące. Bliżej lutego w ciągu "dnia" oczywiście będzie już nieco jaśniej niż w środku nocy, ale to nie będzie jasność jakiej sobie życzymy.
   Ciemność sama w sobie nie jest może straszna, ale perspektywa wychodzenia kilka razy w ciągu doby po deszczomierz, a także codzienna wycieczka nad morze - powoduje momentami lekki stres. Pół biedy jak świeci księżyc, nie wieje i nie sypie - można ewentualnie wtedy dostrzec nadchodzącego niedźwiedzia. Ale przy pogodzie takiej jak przez ostatnie dwa dni - marne szanse. Jakoś będzie trzeba przetrwać. Przetrwać zarówno wyjścia jak i siedzenie w Stacji. Mam nieodparte wrażenie, że będziemy wyspani lepiej niż niedźwiedzie w Tatrach. Filmy, książki, karty, gry planszowe, śpiewy przy dźwiękach gitary, tenis stołowy, mini siłownia - to nasi sprzymierzeńcy w czasie nocy polarnej. Można oczywiście jeszcze mieć permanentny dyżur w kuchni. Ale to może przetrwać jedynie Edek. A właśnie! Ostatnio połączyliśmy siły łącząc nasze dwa dyżury kuchenne. Stworzyliśmy na dwa, a w zasadzie trzy dni klopsiki w sosie grzybowym i buraczki, gar zupy z dyni i jeszcze większy gar bigosu, a także galaretkę z kurczaka. Na deser lody z ajerkoniakiem, który Edek zdążył jeszcze w nocy ukręcić. Kuchnia meteo wychodzi na prowadzenie :)
   Ogródek ma się dobrze. Do pomidorów i sałaty dołączyły słoneczniki. Może nam do grudnia zakwitną.
   Zorze - bywają. Jak tylko nie sypie. O takie ostatnio były:

   Jak tylko niebo się rozchmurzy Magda włącza swój Lidar (to ten magiczny, zielony promień). Równie ciekawie to wygląda:

Lidar kontra satelita :)

   W czasie fotografowania zorzy i promienia ustrzeliłam też "kryształ hornsundzki":

   A w międzyczasie Kierownik wymyślił wpis na stacyjnego facebooka przedstawiający każdego z uczestników wyprawy. Biegał za nami z aparatem i robił zdjęcia na stanowisku pracy. W moim przypadku zdjęcie przy ukochanych szklanych kulach:

Zamigotał świat tysiącem barw...

   ...słońce świeci nocą księżyc za dnia. Tfu! Wróć. Słońce jeszcze świeci, księżyc i za dnia bywa. A dnia z każdą chwilą mniej. Za 8 dni ostatni raz wzejdzie u nas słońce. A kilka dni później zapadnie noc. Długa noc trwająca aż do 12.02 kiedy to pierwszy raz po ponad 3 miesiącach znowu zobaczymy słońce. Ale jeszcze jest i dostarcza nam barwnych widoków!

Brzydal na porannym spacerze

Słońca poboczne

   Zorze - z każda nocą więcej ich na niebie. Wczoraj rozświetlały momentami dosłownie całe niebo! Ale te najmocniejsze ciągle przed nami.

fot. Wituś

   Kartki - produkcja trwa. Mam nadzieję, że wyprodukuję do przylotu helikoptera odpowiednią ilość. Poniżej kolejna seria:

   Zima chce już zawitać na dobre - ostatnio spadło 17 cm świeżego puszku. Aż nie mogłam się powstrzymać i wyciągnęłam biegówki.

Zima zagościła wszędzie

   Tylko Ragna ma mieszane uczucia co do śniegu:

   Wczoraj obchodziliśmy kolejne urodziny - tym razem świętował Wojtek. Święto zaczęliśmy punktualnie o 00:00! Imprezy w kuchni są najlepsze.

   Dzięki imprezie i koledze z Estonii (Timo Palo), na TOP jesiennej listy przebojów trafia ten oto utwór:

Good Man Down

   Lisy też o nas nie zapomniały i w zasadzie każdego dnia można je spotkać w okolicy Stacji.

   Na koniec najważniejsza sprawa. W Stacji pojawił się (dzięki Konradowi), tak długo wyczekiwany miś. Cudny miś: