Zostań w domu!

   Cały świat żyje wirusem. My trochę też, bo przez niego odwołane są wszystkie wiosenne wizyty w Stacji, a i termin naszego powrotu jest wielkim znakiem zapytania. Po kilku dniach od momentu, kiedy naród zaczął przebywać w domu - zaczęło się narzekanie. Tak w domu siedzieć? Po pomidorka świeżego nie mogę iść codziennie? Na spacer ze znajomymi nie mogę? Otóż - nie. A najlepiej żeby nie. Ale to takie straszne siedzieć tyle czasu w zamknięciu!! Serio?? :) A my już tak dziewiąty miesiąc i nadal nie możemy wyjść do sklepu. A świeżego pomidorka ostatnio widzieliśmy w grudniu! Da się? Da! Tylko trzeba trochę pomyśleć o konsekwencjach bezsensownego łażenia między ludźmi. Aż się chce powiedzieć - w dupach się poprzewracało. I tak - zaraz odezwą się głosy, że my tutaj daliśmy się zamknąc na własne życzenie. Owszem, ale dzięki temu wiem, że da się przeżyć bez tego cholernego pomidorka czy świeżego pieczywa codziennie. Bez wychodzenia przez 3 tygodnie na spacer też się da! Bo tutaj czasami po prostu nie da się wyjść.

   Ale jak już się da, to można cieszyć oczy takimi widokami:

Zakaz odwiedzin. Ale tylko dla ludzi.

   Od wczoraj obowiązauje zakaz odwiedzania Stacji. Przynajmniej do 11.04. Co dalej - zobaczymy. Tym samym pierwsi i kolejni wiosenni goście muszą odwołać swoje wizyty i zmienić plany. Szkoda, ale cóż - siła wyższa.
   U nas za to piękna pogoda, widoki zapierające dech i sporo futrzatych gości.

W stronę słońca!!

   6 godzin! Mamy już ponad 6 godzin ze słońcem!! Zawsze fascynuje mnie ta szybkość przybywania tutaj dnia. Ciemno, ciemno, ciemno i nagle ciach! Dzień polarny. A kiedy to już nastąpi, to kolejna noc jaką zobaczymy nastanie dopiero na statku w drodze powrotnej do kraju. Dziwne i niesamowite jest też wtedy to, że kiedy wychodzi się w nocy na mostek, to widać coś poza ciemnością. W sensie - jakieś światło w oddali. Bo tutaj jesteśmy tylko my i nasze źródło światła, w związku z czym w oddali jest po prostu ciemno. A ze statku nagle coś świeci na horyzoncie!
   Do tego jednak jeszcze kilka miesięcy, a tymczasem u nas jasność, kolory (nie tylko dnia) i ogólna radośc z możliwości wyjścia na zewnątrz bez latarki.

   Z racji tego, że śniegu nadal brak - postanowiłam wybrać się w teren przewietrzyć nogi - żeby nie było, że tylko w chałupie na bieżni. Nadal nie rozumiem ( Piotrek ), jak można biegać maratony na biegunach!!??

Feeria barw

   Śniegu jak nie było - tak nie ma. Skutery stoją bezczynnie, smutnie zerkając na kamienie dookoła. Cóż - mam nadzieję, że jeszcze nadejdzie ich czas w tym sezonie, bo być tutaj, na północy i nie móc korzystać z uroków podróżowania skuterem, to już totalne dno. Trzymam kciuki za pogodę i liczę, że jednak nadejdą opady śniegu bez wiatru 20 m/s i więcej. Ok - piękny spektakl robi taki wiatr w połączeniu ze śniegiem i cudownie kumuluje śnieg wokół Stacji, ale skutecznie wydziera do skał całą resztę.

Poranna zaspa przy wyjściu meteo :)

   Za dwa dni  - jeśli chmury pozwolą - zobaczymy słońce. Pierwszy raz po 103 dniach kiedy schowało się poniżej horyzontu. O jego rychłym nadejściu świadczy feeria barw za naszymi oknami:

   Oczywiście życie toczy się normalnym torem - dyżury, dyżury stacyjne, niedźwiedzie i cała reszta :)

Brakuje mi trzeciego oka do zerkania na monitor :(

Światło za oknem

Jaśniej, jaśniej i jaśniej. Niebo nabiera kolorów! Fioletowy, pomarańczowy, żółty... Szkoda tylko, że to wszystko nie odbija się w pięknej bieli śniegu, bo jak na złość w tym roku w Arktyce strasznie krucho ze śniegiem. Owszem - ogromne zaspy zrobione przez wiatr, który szalał przez większość grudnia, ale poza tym - dramat. Mam nadzieję, że jak za każdym razem luty i marzec przyniosą upragnione opady białego puchu. Tymczasem - takie widoki:

Dnieje?

   Za oknem z każdym dniem widać jasność, która nastraja pozytywnie. Jeszcze miesiąc i zobaczymy pierwsze promienie słońca. O ile pogoda pozwoli, bo zwykle są chmury :) Już 26.01 będziemy mieli odrobinę świtu, bo przez około 1,5 godziny powinno być w miarę jasno.

  Tymczasem cieszymy się jeszcze nocnymi widokami!