O wietrze i chmurach

   Często znajomi zastanawiają się co mnie tu ciągnie? Po co pcham się kolejny raz? Bo przecież tu zimno, ciemno i w ogóle. Otóż - nie do końca tak jest. Fakt - bywa zimno. Ciemno w sumie też. Ale właśnie to zimno i ta ciemność robią często tutaj klimat, przez który chce się wracać. Jak dla mnie najwspanialsze spektakle odbywają się na niebie. Z racji bycia tu między innymi na stanowisku meteorologa - w niebo spoglądam prawie nieustannie. Czegóż na nim nie ma!! Od zorzy polarnej przez cudowne barwy zachodzącego czy wschodzącego Słońca, Księżyca aż po niebywałe cuda z chmur. Te cuda najczęściej pojawiają się przy dość silnym wietrze, a taki występuje tutaj często. Jest on także głównym powodem marznięcia.. Tak, tak - niekoniecznie sam mróz, a dopiero niska temperatura w połączeniu z wiatrem sprawia, że odczucie zimna jest znaczne. Tak czy inaczej - warto czasem wyjść i pomarznąć dla takich widoków!

Zwierzaki w roli głównej

   Jakoś zawsze tak jest, że im bliżej jesieni - tym więcej polarnych zwierzaków koło Stacji. Głównie renifery, ale także lisy i ostatnimi czasy nasz stały bywalec - miś "Mariusz". O ile lisy i renifery są w miarę niegroźne - o tyle przed niedźwiedziem czujemy respekt. Jak już kiedyś mówiłam - to dziki, wielki drapieżnik, a my jesteśmy tylko gośćmi na jego terenie. Tak czy inaczej - uwielbiam te zwierzaki wszystkie obserwować. Są niezwykle ciekawskie, czasami zabawne ale przede wszystkim - wolne.

Przy termometrze stoję znaczy - będę meteorologiem!

Kolory września

   Niepostrzeżenie nastał wrzesień. Naprawdę nie wiem kiedy minęły dwa miesiące na Stacji, kiedy skończył się dzień polarny i z każdą chwilą przybywa nam nocy. Wraz z zachodzącym słońcem pojawiają nam się wokoło piękne barwy. O ile oczywiście tylko pogoda na to pozwala, bo ostatnimi dniami zrobiło się szaro i deszczowo. Tak czy inaczej - widać już oznaki nadchodzącej jesieni. Ptaków mniej, renifery zrzucają scypuł, roślinność zmienia kolor na jesienną. Liczę, że niedługo pojawią się pierwsze zorze - nie mogę się doczekać. A tymczasem - kilka kolorów:

Ragna

Yuki

Norwedzy z wizytą

   W ostatni dzień sierpnia mieliśmy przyjemność gościć u siebie troje Norwegów. Wizyta miała głównie na celu rozmowę o okolicznych husach, czyli zabytkowych drewnianych chatach rozsianych w bliższej i dalszej okolicy Stacji. Najbliższa taka chata znajduje się kilkaset metrów od nas na przylądku Wilczka. Budowle te są zwykle skromnie wyposażone, ale doskonale służą do zatrzymania się tam na dzień, dwa lub dłużej w czasie wycieczek, prac w terenie czy po prostu chęci obcowania z naturą w ciszy i spokoju. Poza rozmowami o chatach poruszaliśmy zwyczajne tematy - jak nam się tutaj żyje i pracuje, co nam się podoba i dlaczego nas tutaj przywiało. A potem mieliśmy okazję porozmawiać z pilotami śmigłowca, bo jak to zwykle bywa - tym właśnie przybyli do nas goście. Ale, że helikopter to jeszcze mały rozmach - przybył i niesamowity statek Polarsyssel, z którego to statku właśnie wystartował śmigłowiec Super Puma i wylądował kilkaset metrów dalej. Obie maszyny są niesamowite. Być może - w zależności od warunków pogodowych - uda nam się 3.10 zwiedzić ten niebywały statek.

Polarsyssel

Futrzaci goście

   Ależ ruch dookoła Stacji od wczoraj. Najpierw renifery, potem lisy a dziś rano niedźwiedź! Niesamowita jest możliwość obserwowania tego wszystkiego po prostu przez okno! Wszystkie te zwierzaki dziko tutaj żyją, a my jesteśmy tylko gośćmi na ich terenie. Kosmate liski czy wiecznie zdziwione renifery są po prostu urocze, natomiast niedźwiedź spożywający posiłek nie jest już takim milusim pluszakiem. Popatrzcie sami: